جز همین خر بر نگار ؟ قصدم  فلسفه و تمسخر نیست اما گاهی وقت ها که به خر می مانیم

 و در نگارش  خرواروار می نگاریم ، بد نیست کمی هم از بیرون خودمان را ببینیم ...

راستی قرار شد از خبرنگاران اطرافم بگویم ، یک مشت آدم روتین و سنگ که همه چیزشان

 کارشان است . وقتی حالت گرفته باشد ، می دانی چه می گویم ،

 وقتی خبرنگار نباشی این "خربرنگار" ها را خواهی دید.

گاهی شب ها بر می گردم به 6 سال پیش. به همان سال اول دانشگاه که چه شوری داشت

هوای گشتنم دنبال کار. جاتان خالی بود ببینید چطور روزی یکبار سر و ته شماره های

راهنمای همشهری را تلفن باران می کردم ... . یأس بود اما شور هم بود ، حال هم بود.

حالا 6 سال آزگار است که خربرنگارم . سرعت این شغل لعنتی حتی نمی گذارد فکر کنم

کجا  دارم می روم . رفقای همکار هم همه ، سر و ته کرباسشان از یک قواره بریده اند .

 وقت ندارند فکر کنند با رفقاشان چه دارند می کنند. رفیقی سراغ دارم که 8 ماه است

فقط سلامم را شنیده. باز هست خبرنگاری که رفیقم بود و حالا اسم کوچکش هم یادم نیست.

وقتی جمله های بالا را یکبار خواندم یاد "مسخ" افتادم . حالی که دچاریم همه ما جماعت

خبرنگار به آن، مسخی که خرمان کرده به نگاریدن.

حالا که این سیاهه های بی انجام را می خوانی ، تویی و تنها خودت .

اما راستی چه آمده بر سرت که نمی دانی درد من را؟

چه پیش آمده بر سر من که  درد تو را نمی دانم؟

پ.ن: روزت مبارک

نوشته شده در پنجشنبه هجدهم مرداد 1386 ساعت 0:51 توسط سیدمحمدفخار
| موضوع مطلب ( دل درد )| لینک ثابت   [ ]